Nawkīshī va Pāydārī-yi Yahūdiyān dar Īrān: Girāyish bih Islām va Āyīn-i Bahāʾī dar Īrān-i Muʿāṣir Persian 2026

ر قرن نوزدهم، یهودیان ساکن ایران به‌طور نسبتا پیوسته‌ای تجربه‌ی تاریخی گرویدن به اسلام را داشته‌اند، هرچند این تغییر دین همیشه بر پایه‌ی انتخاب آزادانه نبود؛ چنانکه در شورش یهودستیزانه‌ی مشهد در سال 1289 و پس از حمله‌ای سازمان‌یافته، تمامی جامعه‌ی یهودی شهر، دستکم به‌ظاهر، به اسلام شیعی گرویدند.

این درحالی است که گرایش به دین غالب معمولاً به‌عنوان سازوکاری برای ادغام اجتماعی و همانندسازی با اکثریت تلقی می‌شود. پرسش اصلی نویسنده این است که چرا شماری از یهودیان ایرانی، به‌جای اسلام، به آیین نوپدید بهایی گرایش یافتند؛ آیینی که نسبت به یهودیت، آنها را غالباً با فشار و آزار شدیدتری مواجه می‌کرد. گرایش گسترده و داوطلبانه‌ی یهودیان ایرانی به آیین بهایی با نوعی سیالیت دینی همراه بود که برداشتی متفاوت از دین ارایه می‌داد. این برداشت، حاوی تلقی متفاوتی از باورهای چند هزارساله بود و دین را ورای نیروی صرفاً سخت‌گیرانه، جزمی و همواره تفرقه‌افکن می‌دید.

این کتاب با رویکردی پژوهشی، چشم‌اندازی نو از تجربه‌های زیستی خانواده‌های یهودی در قرن نوزدهم و بیستم میلادی را ترسیم می‌کند و نشان می‌دهد که بسیاری از نوکیشان در عمل هویت‌های دینی چندگانه و پیچیده‌ای را همزمان یا به‌صورت لایه‌لایه، تجربه می‌کردند.