Panjah va sih Taranih-yi 'Ashiqanih Persian 2004

گفته لنگرودی درباره چگونگی شکل گرفتن کتاب «پنجاه و سه ترانه عاشقانه»: "هیچ آدمی زندگی اش آن نیست که دقیقاً می خواهد. برای همین در ذهنش آن چیزی که نیست را بازسازی می کند. این زمینه پیدایش هنر است. در این ناتمامی زندگی، تنها چیزی که منجی آدمی است، عشق است. عشق خیلی تفاوت دارد با علاقه، با اشتیاق، با نیاز، با شور و هیجانات. عشق پدیده بسیار پیچیده ای است که بسیار به ندرت اتفاق می افتد. عشق تنها عامل نجات آدمی است از معضلات حیات و هستی. خوشا روزگاری که عشق به سراغ آدم می آید، چون عشق، آمدنی است، جستنی نیست."
پنجاه و سه ترانه عاشقانه "شمس لنگرودی" با این سروده آغاز می‌شود: بی‌تابانه در انتظار توام/ غریقی خاموش/ در کولاک زمستان/ فانوس‌های دور سوسو می‌زنند/ بی آن که مرا ببینند/ آوازهای دور به گوش می‌رسند/ بی آن که مرا بشنوند/ من نه غزالی زخم خورده‌ام/ نه ماهی تنگی گم کرده راه/ نهنگی توفان زادم/ که ساحل بر من تنگ است/ آن جا که تو خفته‌ای/ شنزاری داغ/ که قلب من است.