شنبه - 13 تیر 1405
{"Id":0,"Name":null,"Mobile":null,"Email":null,"Token":null,"Type":0,"ReferencerId":null,"VatConfirm":false,"PublicToken":null,"Culture":"fa-ir","Currency":"usd","CurrencySign":"$","CountryIsoCode":"us","ProfileIsoCode":null,"HasSubset":false,"Discount":0.0,"IsProfileComplete":false,"HasCredit":false,"LastActivity":"0001-01-01T00:00:00"}
login
ورود
shopping cart 0
سبد خرید

سبد خرید

Menu

  • Ittifāqī kih Dārad Namī Uftad
  • Ittifāqī kih Dārad Namī Uftad
اطلاعات محصول
عنوان اصلی: اتفاقی که دارد نمی افتد
شابک: 9786227827910
گروه سنی: بزرگسال
صفحات: 154
وزن: 102 g
ابعاد: 14 x 21 x 1 cm
جلد کتاب: شومیز

اتفاقی که دارد نمی افتد فارسی 1405

Ittifāqī kih Dārad Namī Uftad

نویسنده: Sayyid Muḥammad Muʾminī
امتیاز:
13٫60 $
4 تا 6 هفته
لیست علاقه‌مندی‌ها
Wishlist
اطلاعات محصول
عنوان اصلی: اتفاقی که دارد نمی افتد
شابک: 9786227827910
گروه سنی: بزرگسال
صفحات: 154
وزن: 102 g
ابعاد: 14 x 21 x 1 cm
جلد کتاب: شومیز

The captain’s voice shatters the fragile stillness of my suspended sleep like a small stone breaking the surface of calm. I open my eyes. There is something strangely comforting about sleeping inside this metal box drifting through the clouds, as though you had entrusted your weary body to a cradle woven from the sky itself.

I love flying, this moment of breaking free from the earth, this fleeting weightlessness. Yet, at the same time, an indistinct fear quietly settles within me. My life seems to be nothing more than a tapestry of such unresolved contradictions.

Instinctively, I turn toward the seat beside me, toward Negah. It is empty, but not in any ordinary way. Its emptiness is unsettling, as though a void has opened in the air itself, as though no one had ever occupied that seat at all.

Panic coils around my heart like suffocating moss, stealing my breath. It is the familiar terror of loss. My heart pounds against my ribs as if it wants to break free, while cold beads of sweat gather across my forehead. My mouth has gone dry.

I say something to the indifferent flight attendant passing by. I barely recognize my own voice. I ask about my daughter.

She stares at me, her eyes widening in surprise.

“You've been traveling alone from the very beginning, sir.”…

more

صدای کاپیتان مثل سنگی کوچک آرامش خواب معلقم را میشکند. چشم باز میکنم. خوابیدن در این جعبه ی فلزی میان ابرها، لذتی دارد، انگار تن خسته ات را به گهواره ای از ابر سپرده باشی. پرواز را دوست دارم این کنده شدن از زمین این بی وزنی موقت را و هم زمان هراسی گنگ از آن در دلم می خلد. زندگی من انگار همین است: بافته ای از همین تضادهای بی سرانجام. سرم بی اختیار می چرخد سمت صندلی کناری ام، سمت «نگاه» خالی ست، اما نه یک خالی معمولی: خالی ست به طرز غریبی. انگار حفره ای در هوا دهان باز کرده است. انگار هیچگاه هیچ تنی آن صندلی را گرم نکرده است. وحشت مثل خزه ای خفه کننده دور قلبم می پیچد و نفسم را تنگ میکند: وحشت آشنای از دست دادن. قلبم میخواهد از قفسه ی سینه ام بیرون بپرد و عرق سردی دانه دانه و روی پیشانی ام مینشیند، دهانم خشک شده است. به مهماندار بی تفاوت که از کنارم میگذرد، چیزی میگویم. صدایم را به سختی میشناسم. از دخترم میپرسم. با چشمهایی که از تعجب گرد شده نگاهم میکند: شما از اول سفر تنها بودید آقا

more