من برای مردن زواید عاشقانه ی بسیاری دارم الفارسية 1445

مجموعه شعر پیش رو، روایتی بی‌پرده از زندگی در ایران امروز است؛ جایی که زنان با چالش‌ها و محدودیت‌های فراوانی روبه‌رو هستند. شاعر در این اثر به مسایل زنان و فشارهای اجتماعی و سیاسی می‌پردازد و با قلمی نافذ، وضعیت پیچیده‌ و بغرنج جامعه ایران را به تصویر می‌کشد. این مجموعه نه تنها صدای زنانی است که در سکوت جامعه‌ای مردسالار قرار گرفته‌اند، بلکه با نگاهی انسانی و همدلانه، به عشق و عواطف لطیف بشری نیز پرداخته است. شاعر با زبانی نرم اما موثر، میان ظلمت و امید پلی می‌سازد و عشق را به عنوان نیرویی پر از شور و حیات پاس می‌دارد. این عشق، راهی برای گریز از فشارهای طاقت‌فرسای جامعه و فرصتی برای نگاهی تازه به زندگی است. شاعر در کنار نقدهای تند اجتماعی، به بیان نیازهای انسانی پرداخته و با نگاهی عمیق به زن و نقش او در پایداری و تحول جامعه، روایتی تأثیرگذار و همدلانه ارایه می‌دهد که بازتابی از امید و عشق در دل تاریکی‌هاست.